Szczegółowy opis funkcji
6.4.1
Porównanie klasycznej i adaptacyjnej krzywej grzewczej
Klasyczna krzywa grzewcza nie powinna być zbyt niska w odniesieniu do
wartości temperatury zasilania, ale też nie może być zbyt wysoka.
• Jeśli krzywa grzewcza jest ustawiona zbyt nisko, to żądane wartości
temperatury w pomieszczeniu mogą nie zostać osiągnięte.
• Zbyt wysoko ustawiona krzywa grzewcza może prowadzić do
niewydajnej eksploatacji źródła ciepła (zwłaszcza pompy ciepła), a
tym samym do większych kosztów eksploatacyjnych.
W związku z tym należy zawsze ustalać krzywą grzewczą z możliwie
maksymalną dokładnością. W nowym budownictwie dane potrzebne do
kalkulacji są zwykle dostępne. Często dochodzi jednak do odstępstw
między projektem a wykonaniem. W starszym budownictwie dane z fazy
budowy są często niedostępne. W tym przypadku trzeba się nierzadko
zdać na wartości szacunkowe i orientacyjne ( rys. 19).
Potwierdza to, że nieuchronnie dochodzi do odstępstwa między
ustawioną krzywą grzewczą a wymaganą krzywą grzewczą. W praktyce
tendencja zmierza raczej w kierunku ustawienia krzywej grzewczej
nieznacznie wyżej niż właściwe zapotrzebowanie.
Adaptacyjna krzywa grzewcza ustala samoczynnie i zależnie od
zapotrzebowania temperaturę zasilania wymaganą dla danego budynku
w celu zapewnienia maksymalnie wydajnej pracy źródła ciepła.
Adaptacyjna krzywa grzewcza opiera się przy tym o rzeczywiste wartości
pomiarowe i wartości zadane (np. temperaturę zadaną w
pomieszczeniu) i uwzględnia rzeczywiste wykonanie konstrukcyjne oraz
zachowanie użytkowników (żądane wartości temperatury zadanej w
pomieszczeniu).
Ponieważ w praktyce krzywa grzewcza jest często ustawiana wyżej niż
jest to rzeczywiście wymagane, to w porównaniu z klasyczną krzywą
grzewczą system może być nierzadko eksploatowany dzięki
adaptacyjnej krzywej grzewczej z niższymi wartościami temperatury
zadanej.
ϑ
/ °C
VL
50
45
40
35
30
25
20
+20
+10
0010047183-001
Rys. 19 Krzywa grzewcza wymagana/szacowana (wykres uproszczony)
Temperatura zasilania
ϑ
VL
Temp. zewnętrzna
ϑ
A
[1]
Krzywa grzewcza w oparciu o wartości szacunkowe
[2]
Krzywa grzewcza rzeczywiście wymagana
208
1
2
0
–10
–20
/ °C
ϑ
A
6.4.2
Porównanie współczynnika nagrzewania w klasycznej i
adaptacyjnej krzywej grzewczej
Klasyczna krzywa grzewcza musi być ustawiona w taki sposób, aby
temperatura zasilania była dostatecznie wysoka. Z jednej strony tak
wysoka, aby pomieszczenia były w stanie utrzymać aktualną
temperaturę, a z drugiej strony, aby dostępna była dostateczna moc do
ogrzania pomieszczeń np. z 18 °C do 20 °C ([3] na rys. 20).
W przypadku temperatury zewnętrznej 0 °C wystarczy temperatura
zasilania 35 °C, aby utrzymać w pomieszczeniach temperaturę 20 °C. Ze
względu na współczynnik nagrzewania należy jednak zamiast 35 °C
ustawić np. 40 °C ([1] na rys. 20).
Adaptacyjna krzywa grzewcza ma wyuczone dane zapotrzebowanie na
ciepło i może odpowiednio reagować. Tak jak w przypadku klasycznej
krzywej grzewczej system po trybie obniżenia będzie pracować
z odpowiednio porównywalnymi temperaturami (40 °C). Jeśli
temperatury zadane w pomieszczeniu (20 °C) zostały osiągnięte, to
temperatura zasilania zostanie zredukowana do 35 °C ([2] na rys. 20).
W porównaniu z klasyczną krzywą grzewczą adaptacyjna krzywa
grzewcza pracowałaby w sytuacji z tego przykładu wiele godzin
z temperaturą zasilania niższą o 5 K.
ϑ
,ϑ
/ °C
R
VL
45
40
35
30
25
3
20
15
0:00
6:00
0010047185-001
Rys. 20 Porównanie wpływu współczynnika nagrzewania (wykres
uproszczony)
Temperatura zasilania
ϑ
VL
Temperatura w pomieszczeniu
ϑ
R
t
Godzina
[1]
Temperatura zasilania krzywej grzewczej ze współczynnikiem
nagrzewania przy stałej temperaturze zewnętrznej 0 °C
[2]
Adaptacyjna krzywa grzewcza przy temperaturze zewnętrznej
0 °C (wykres uproszczony)
[3]
Koniec trybu obniżenia
[4]
Temperatura zadana w pomieszczeniu
[5]
Zmierzona temperatura w pomieszczeniu
1
2
5
4
12:00
18:00
24:00
t / h
SRC 100 RF – 6721856014 (2024/11)