Sutter CURIS Gebrauchsanweisung Seite 1102

Instrukcja użytkowania CURIS
urządzenia RF. Ostrzega się przed niebezpieczeństwem zapłonu gazów endogennych.
Nasycone tlenem materiały, jak wata i gaza mogą w przypadku nawet prawidłowego
użycia urządzenia RF mogą się zapalić na skutek powstających iskier.
Łączenie z innymi urządzeniami może mieć miejsce jedynie w wykonaniu producenta lub
za jego zgodą.
Praca innych urządzeń elektromedycznych może zostać przez urządzenie RF zakłócona.
Generalnie, rozróżnia się dwa efekty elektrochirurgiczne:
•
Cięcie elektrochirurgiczne
•
Koagulacja elektrochirurgiczna
Cięcie elektrochirurgiczne
W przypadku cięcia elektrochirurgicznego, na przejściu między elektrodą i tkanką występuje silne
zagęszczenie prądu, które prowadzi do natychmiastowego rozgrzania w tym miejscu. Przez to, z
tkanki wydostaje się para wodna. To wydostawanie się pary wodnej oddziela tkankę od elektrody,
co powoduje powstanie warstewki izolacyjnej. Aby prąd mógł płynąć dalej, warstwa ta musi zostać
elektrycznie przerwana, co powoduje jonizację pary wodnej. W takiej warstewce pary, która nabrała
własności przewodnictwa elektrycznego występują teraz pewne efekty fizyczne prowadzące do
rozcinania tkanki. Jeśli tkanka dostanie jedynie trochę wody lub wcale, wtedy proces cięcia działa
jedynie w ograniczonym zakresie lub wcale. Stosowana jest technika przecinania lub resekcji tkanki
za pośrednictwem elektrod ostrzowych lub igłowych wzgl. za pomocą pętli z drutu lub taśmy.
Koagulacja elektrochirurgiczna
W koagulacji elektrochirurgicznej rozróżnia się generalnie dwie zasady działania. Po tym, gdy prąd
z elektrody przejdzie do tkanki, następuje miejscowe rozgrzanie tej tkanki dzięki elektrotermicznej
przemianie energii (ciepło Joule'e-Lenza). Zostaje ona wykorzystana do denaturacji tkanki w celach
chirurgicznych (koagulacji) lub do zatamowania większych krwawień (hemostazy). Ten rodzaj
koagulacji elektrochirurgicznej nazywany jest koagulacją kontaktową i jest prowadzona przez
elektrodę kulistą lub płaską stroną elektrody ostrzowej.
Inną jeszcze możliwością zastosowania jest planowane zniszczenie tkanki za pomocą elektrod
wkłuwanych, co w takim przypadku może prowadzić do planowanego, pooperacyjnego zmniejszenia
objętości tkanki (zmniejszenie objętości częstotliwością radiową: RaVoR™).
W technice bipolarnej para elektrod często jest wprowadzana jako pęseta lub szczypce z
odizolowanymi od siebie ramionami, które zazwyczaj ukształtowane są do specjalnego
preparowania.
Inne efekt koagulacji ma miejsce wtedy, gdy napięcie na elektrodzie aktywnej jest tak wysokie, że
mogą powstawać iskry od elektrody do tkanki. Na końcu tych iskier tworzą się punkty koncentracji
w których powstaje bardzo wysoka temperatura oraz jednocześnie bardzo wysoki gradient
temperatury rozchodzący się od wewnątrz do zewnątrz, tak że koagulacja ma miejsce jedynie w
cienkiej warstwie powierzchniowej. W ten sposób można osiągnąć hemostazę na dużej powierzchni
przy niewielkim wgłębnym uszkodzeniu tkanki. Ten rodzaj koagulacji nazywany jest koagulacją
sprayową i można ją osiągnąć elektrodą igłową lub ostrą końcówką elektrody ostrzowej.
®
3